Orzecznictwo a stan chorobowy

Dowiedz się z jakimi stanami chorobowymi orzecznik w swojej pracy spotyka się najczęściej.

Stan chorobowy

Medycyna ubezpieczeniowa od wielu lat zajmuje się wieloaspektową analizą przyczyn powstawania urazów oraz ich przebiegiem i leczeniem. W oparciu o przedmiotowe analizy powstały tabele uszczerbków oraz metodyka orzekania.  

 

Szczególne miejsce w analizach medycyny ubezpieczeniowej i nie tylko w niej, znajduje wpływ stanu chorobowego na powstanie urazu oraz przebieg leczenia. Należy przyjąć iż w każdym przypadku medycznym choroba lub stan chorobowy ma negatywny wpływ na cały proces urazowy. Poszczególne stany chorobowe bezpośrednio lub pośrednio przyczyniają się do powstania urazu natomiast inne z kolei  przedłużają okres gojenia oraz leczenia urazu.

 

Stąd też stany chorobowe można podzielić na:

  • współistniejące – to takie stany chorobowe, które istniały przed powstaniem urazu lub mogły się ujawnić podczas urazu. Do tej kategorii należy zaliczyć zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, stawów obwodowych, a także wpływ chorób metabolicznych lub ogólnoustrojowych na gojenie (cukrzyca, choroby reumatoidalne itp.).
  • wtórne do urazów – to stany chorobowe powstające w wyniku urazu oraz powikłań leczenia tego urazu, mowa tu oczywiście o zmianach zwyrodnieniowych pourazowych, zaburzeniach zrostu (złamania kości) po staw rzekomy oraz Zespół Sudecka.

Zmiany zwyrodnieniowe – kręgosłupa, stawów obwodowych

Choroba zwyrodnieniowa stawów/kręgosłupa jest najczęstszą chorobą układu ruchu. Rozwija się w wyniku obniżenia jakości i ilości chrząstki stawowej, której rolą jest amortyzowanie ruchów stawu i umożliwienie przesuwania się powierzchni stawowych. Po jakimś okresie może dochodzić do uszkodzenia również innych struktur stawowych. Mowa o uszkodzeniach kości pod chrząstką stawową, torebki stawowej, otaczających staw więzadła, ścięgna i mięśnie. Efektem uszkodzeń zwyrodnieniowych są ból i sztywność stawu, a następnie zniekształcenie jego obrysów oraz ograniczenie ruchomości. Choroba zwyrodnieniowa prowadzi do pogorszenia jakości życia i niesprawności. 

 

Niejednokrotnie pacjent nie jest świadomy początkowych etapów choroby zwyrodnieniowej dopiero po urazie w wyniku diagnostyki otrzymuje informację o zwyrodnieniach. Dobrym tego przykładem jest diagnostyka urazów whiplash (biczowych) kręgosłupa, gdzie po urazie wykonywane są MR kręgosłupa gdzie uwidaczniają się zmiany zwyrodnieniowe nakładające się na uraz lub nawet przyczyniają się do jego powstania.

Choroby metaboliczne

Choroby metaboliczne to pojęcie bardzo szerokie – niektóre z nich mogą nieść śmiertelne zagrożenie, inne zaś pozwalają funkcjonować całkiem normalnie pod warunkiem przestrzegania zaleceń lekarskich. Różne są także przyczyny i strategie leczenia chorób metabolicznych. Mówiąc o chorobach metabolicznych w odniesieniu do urazów i przebiegu ich leczenia mamy na myśli przeważnie cukrzycę, która może mieć znaczny wpływ na gojenie się ran oraz złamań. Cukrzyca ze względu na swój przebieg powoduje najczęściej wydłużenie się gojenia, rany goją się gorzej co może prowadzić również do zakażeń a te do dalszych powikłań przebiegu leczenia – łącznie nawet z amputacją kończyny.

Choroby ogólnoustrojowe

Mamy tu na myśli głównie RZS – reumatoidalne zapalenie stawów. To choroba, która ma przewlekły charakter, gdzie obserwuje się postępujące zniekształcenie i usztywnienia stawów. Nieleczona choroba powoduje uszkodzenia stawów, może również przyczyniać się do powstawania urazów oraz zwiększenia trwałych następstw tego urazu. Połączenie RZS oraz urazu prowadzi do przewlekłego i długiego procesu  leczenia.

Pourazowe zmiany zwyrodnieniowe 

O zmianach zwyrodnieniowych wspomnieliśmy wcześniej, więc wiadomo czym są i jakie są objawy. Natomiast tu wyraźną przyczyną ich powstania jest sam uraz. Pourazowe zwyrodnienia mogą powstać w wyniku znacznych uszkodzeń stawów, powikłań w czasie leczenia, zaniechania lub opóźnienia rehabilitacji uszkodzonej części ciała ze względu na ograniczenia bólowe. Nieprawidłowa rehabilitacja lub jej brak może powodować zesztywnienia stawów  oraz zmiany obrysów stawów co w prostej linii prowadzi do zmian zwyrodnieniowych. 

Zaburzenie zrostu – staw rzekomy

Opóźnienie zrostu kości jest zaliczane do najpoważniejszych powikłań przerwania ciągłości kości – czyli złamań. Gojenie kości jest złożonym wieloczynnikowym procesem opartym na mechanice, biologii i biochemii organizmu. Istnieje wiele czynników potrafiących w sposób izolowany ograniczać prawidłowy proces gojenia złamania. Nawet mimo zapewnienia optymalnych warunków do gojenia złamań nie dochodzi do zrostu kości w przewidzianym czasie. Opóźnienie gojenia wyłącza w tym czasie pacjenta z określonych aktywności życiowych i zawodowych.

 

Przyczyną opóźnionego zrostu kości mogą być różne a do tych czynników można zaliczyć nikotynizm, cukrzycę, choroby endokrynologiczne tarczycy, osteoporozę, otyłość oraz wiek pacjenta. 

 

Innym  zaburzeń zrostu jest tzw. staw rzekomy, który najczęściej dotyczy złamań kości ramiennej, łódeczkowatej i piszczelowej. Do powstania stawu rzekomego dochodzi mimo zespolenia oraz unieruchomienia złamanej kości i stopniowo prowadzi do zmian zwyrodnieniowo-zniekształcających. Staw rzekomy to ubytek w ciągłości kości, który jest wypełniony tkanką włóknistą. Ubytek ten powstaje w miejscu złamania kości – tam, gdzie dwa odłamy kostne powinny się zrosnąć.  Staw rzekomy może ujawnić się po około 6 miesiącach od urazu i powoduje ograniczenie ruchomości kończyny, bóle, obrzęk i zmianę obrysów kończyny.

 

Oprócz wyżej wymienionych przykładów stanów chorobowych istnieje jeszcze wiele innych jednakże te występują najczęściej w przypadkach orzeczniczych. Lekarz orzecznik oceniając skutki urazów musi brać pod uwagę wiele aspektów również wpływ stanu chorobowego. Ocenie podlega to, czy stan chorobowy mógł się przyczynić do powstania urazu lub też to, czy znacznie zwiększył następstwa urazu, który w normalnych warunkach nie skutkował takimi następstwami.


Opublikowano:

Mentax na Facebook'u